Beriuos

อันที่จริงเขาต้องกลับกัน4โมงของวันนี้แต่ข้าพเจ้า

เกิดอาการปวดท้องหนักมากเลยต้องกลับก่อน

(ครูก็นึกว่าเป็นไส้ติ่งแต่ไปๆมาๆก็โรคกระเพาะนั้นแหละ)

ตอนนี้ก็ยังปวดท้องอยู่เลยแบบว่าคลานมาอัพครับ(ฮา)

-----------------------------------------------------------------

ค่ายลูกเสื้อครั้งนี้โหดเอามากๆ

เพราะหลังจากที่ไปวิ่งกุศลแล้ว

ก็ต้องไปค่ายลูกเสื้อในวันต่อมาต้องมาทำกิจกรรมตอนกลางคืนคือเดินป่าลุย10ฐาน...

แต่ประมาณฐานที่2-3ล่ะมั่งก็ปวดท้อง

เลยกลับไปที่ค่ายก่อน

พอเช้าต่อมาก็ต้องลุยต่ออีกเดินขึ้นเขาปีนดอยมาเกือบ5ชั่วโมง(เหนื่อยนะ)

โหดสุดๆทุกคนก็เลยปวดขากันเป็นแถว

(คือแทบไม่หยุดพัก3วันเดินและวิ่งไม่หยุด)<<รวมงานวิ่งกุศลของทางร.ร.

ตอนเย็นมันก็ต้องรอบกองไฟผมก้เกิดอาการปวดท้อง(ประมาณ3ทุ่ม)

แต่ตอนแรกไม่ได้บอกครูหรอกนะ.....

จนกระทั่งเขาคุยเรื่องซึ่งๆเกี่ยวกับเพื่อนร้องไห้กันเกือบหมดแต่ผมไม่ได้ร้องเลย=_______="

(เพราะอารมณ์ตอนนั้นเรียกได้ว่าตรูยังจะมีพื่อนในโรงเรียนนี้อีกเรอะ)

ปวดท้องอยู่นาน...และแล้วก็ปวดท้องจนทนไม่ไหวเลยร้องไห้ออกมา....(ประมาณเที่ยงคืน)

เขาก็เข้าใจผิดนึกว่ามันร้องไห้เพราะซึ่งไปกับคนอื่นที่ไหนได้ร้องเพราะปวดท้อง...(น่านเวรกรรมอีก)

ไปหาครู...ไปๆมาๆก็เลยส่งไปหาหมอ+กลับบ้านเลย

แย่แต่ก็ดีเพราะเป็นค่ายลูกเสื้อครั้งสุดท้ายที่ไม่น่าจดจำสักนิด  

(จะไปน่าจดจำได้ยังไงปวดท้อง

แถมอยู่ค่ายก็ไม่ค่อยจะมีใครอยู่ด้วย

(นึกถึงคำพูดของคนที่พูดเรื่องซึ้งๆว่า เพื่อนต้องไม่ทิ้งกัน พิกลแหะ...ชิ...)

แล้วก็ได้อยู่ก็ตอนกินข้าวแหละ) 

พอๆจบๆแล้วค่อยเจอกันใหม่ครับ 

ปล.โดยฉัดยาไป2เข้มเจ็บเป้งเลยล่ะแมรี่...

matana...........